خانه / مقالات / ابوترابی / سخنرانی سیدآزادگان درجمع مسئولان ورزش اردوگاه
سخنرانی سیدآزادگان درجمع مسئولان ورزش اردوگاه

سخنرانی سیدآزادگان درجمع مسئولان ورزش اردوگاه

63714_664

          " بسم الله الرحمن الرحیم"

همه دوست دارند که در خدمت جامعه باشند و خدمت کنندگان را هم دوست دارند، ولی با تمایلاتی (مذهبی و غیر مذهبی) که دارند، همه نمی توانند بیایند جلو. نتوانستن به این خاطر است که یا ایثارش را ندارند- مثلاً وقتی را که صرف کرد، صرف منافع مادی خود اگر می کرد به نفعش بود- یا خوشگذران ورفاه طلب است و خدمت، مانع آن رفاه می شود و رنج و زحمت دارد؛ لذا کنار می کشید، یا خود خواه است که وقتی بی حرمتی می شود نمی تواند تحمل کند، کنار می نشیند و به میدان نمی آید. هرچقدر با نیت خیر باشد، وقتی یک نفر ناراحت شد و چیزی گفت، خود به خود به حیثیت او لطمه می خورد. مثلاً اگر خیلی هم مودبانه به او بگوید:"اگرنمی توانی بگو نمی توانم"، تمام اینها به انسان لطمه می زند، و اگر یک مقداری غریزه ی خود را سرکوب نکرده باشد کنار می کشد؛ به خصوص اگر کاری باشد که مزایایی هم نداشته باشد؛ مثلاً اگر مدیر کل جایی باشد، شاید اهانت کارمندان را تحمل بکند به خاطر آن ریاست.

این گونه افراد، اگر آن مزایای مادی را نداشته باشند، کمترین بی حرمتی را حاضر به تحمل نیستند، جمهوری اسلامی که منافع مادی ندارد، خود به خود کنار می روند. یک تعداد هم این گونه مسائل شان حل است. بی حرمتی را در راه خدمت تحمل می کنند؛ ولی وقتی با برخوردهای غیر منطقی مواجه می شوند تحملش را ندارند؛ می گوید: "هر چه می خوای به من بگو! ولی این حرف را نزن! چون دور از منطق است"، درحالی که در اجتماع، برخورد با افرادی که با انسان غیرمنطقی برخورد بکنند، خیلی محتمل است. شاید بعضی هم از نظر جسمی یا روحی آمادگی برخورد با این مسائل را نداشته باشند.

در مجموع، افرادی که واجد این شرایط باشند و در خدمت خود را قرار دهند، نعمت بزرگی نصیبشان شده و باید به حق، خداوند را شاکر باشند. با توجّه به اینکه افراد زود در مقابل هم قرار می گیرند و این، ایجاد درگیری و تفرقه در جامعه می کند، افرادی که صادقانه خود را در خدمت قرار دهند، توانسته اند جلوی این رودررویی ها را بگیرند و این خیلی ارزش دارد! خصوصاً اگر برای رضای خدا باشد. با صداقت پا جلو می گذارند، حتّی از آبرو هم مایه می گذارند. هدفشان این است که رو در رویی ها کمترشود، تا تفرقه دامنگیر جمع نشود. عملشان، نیتشان و هر قدمی که بردارند، چه موفق شوند در حد خود، یا موفقیتّشان کمتر باشد، عملشان ارزشمند است.

این بزرگترین نعمتی است که شامل حال کسی می شود، و در زندگی، آن کسی که تمام سال را روزه می گیرد، شب را عبادت می کند، مالش را در راه خدا می دهد، عملش ارزش دارد، ولی هیچ وقت قابل مقایسه با عمل در رابطه با مسائل مسئولیّت نیست. در جایی که در محدوده ی ولایت فقیه باشیم، طبیعتاً ولی فقیه، نقش و نفوذ دارند، البتّه در همان محدوده هم ، ولایت به یک نفر یا جمعی از فقها تعلق می گیرد.

فردی که از همه چیزش مایه بگذارد تا آرامش بیشتری به جمع درحد توانش بدهد؛ آن هم جمعی از مومنین؛ خصوصاً که ممکن است یک باقیات صالحات هم از خود باقی بگذارد، به این صورت که دیگران او را الگو قرار دهند و آنها هم با دیدن این حرکت به این راه کشیده شوند، حتّی اگر یک نفر به این ترتیب به راه کشیده شود، درتمام اعمال وحرکات پسندیده، آن شخص که عملا ً آن راه را به او نشان داده سهم زیادی خواهد داشت.

لذا شما برادران عزیز که درتنگنای اسارت بیشتر ازاینکه به فکر خود باشید، به فکر دیگرانید واز آنچه که دارید در راه این خدمت بزرگ به برادران انجام می دهید، امیدواریم اجر بی حساب ببرید و بهترین و بیشترین آبرو را در پیشگاه خداوند وائمه معصومین (ع) کسب کنید و ذخیره ی دنیا و آخرتتان باشد و روز به روز هرچه پیش می روید، هم از امکانات بیشتر برخوردار باشید و هم به نتیجه ی بهتری دست یابید.

این ایام، ایامی است که برادران ما با شور وشوق بیشتری یقیناً قدم به میدان ورزش می گذارند. هم کار شما بیشتر می شود و هم باید با برخورد صبورانه و شکیبایی بیشتر، شما خیر بیشتری به جمع ببخشید!

سوال: اگر ما در نشستمان از کسی صحبت کنیم( البته از وضعیّت بازی او) آیا این غیبت می شود یا نه؟

جواب: مرز اوّلیه این است که طوری صحبت می شود که اگر به گوش آن فرد رسید، دلگیر نشود که ، شما لطمه به حیثیت من می زدید. این خاکریز اوّل است.

خاکریز دومش این است که بعضی ها هرگونه صحبتی ازآنها بشود باعث دلتنگیشان می شود. ولی یک صحبت هایی هست که مطرح شدنش بی حرمتی و اهانت نیست. واقعیّتی است که اگر در نظر نگیرید، مشکلاتی برای خواهر و برادر و بقیه به وجود می آید. گر چه به گوش آن برادر برسد، او ناراحت می شود؛ ولی در عین حال ان شاءالله غیبت حساب نمی شود؛ چون ما بی حرمتی نکرده ایم و در جمع مسأله را اعلان نکرده ایم و اگر به انسان این مسائل محول شود، باید در نظر گرفته شود وشما هم طوری مطرح نکرده اید که بی حرمتی شود، بلکه واقعیّتی است که در رابطه ی آن، در مورد بازی اگر لحاظ شود هم به نفع اوست و هم به نفع بقیه، وبدون هیچ گونه بی حرمتی، آن را منظور کرده ایم.

ان شاء الله دراین حد اگر پیش رویم، هم مقصودمان انجام می شود که برادرانمان مشکلات کمتری داشته باشند، هم ان شاء الله حدود الهی مراعات شده. فقط سعی کنیم که از این حد تجاوز نکنیم، که بی احتیاطی محسوب می شود.

" هیچ مکتبی مانند اسلام پیروانش را به نیرومندی دعوت نکرده است". والسلام!

Print Friendly

مطالب مرتبط :


ارسال یک پاسخ

ایمیل شما منتشر نمی شود.فیلد های الزامی علامت گذاری شده اند. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

بازگشت به بالا